“Kıyamet gününe yemin ederim. Kendini kınayan (pişmanlık duyan) nefse yemin ederim (diriltilip hesaba çekileceksiniz). İnsan, kendisinin kemiklerini biraraya toplayamayacağımızı mı sanır? Evet, bizim, onun parmak uçlarını bile aynen eski haline getirmeye gücümüz yeter. Fakat insan önündekini (kıyameti) yalanlamak ister. (“Fakat insan, ileriye doğru boyuna kötülük yapmak ister” manası da verilebilir.)

Kıyamet günü ne zamanmış? diye sorar. İşte, göz kamaştığı, ay tutulduğu, güneşle ay biraraya getirildiği zaman! O gün insan, «Kaçacak yer neresi!» diyecektir. Hayır, hayır! (Kaçıp) sığınacak yer yoktur!    O gün varıp durulacak yer, sadece Rabbinin huzurudur. O gün insana, ileri götürdüğü ve geri bıraktığı ne varsa bildirilir. Artık insan, kendi kendinin şahididir. İsterse özürlerini sayıp döksün. (Resûlüm!) onu (vahyi) çarçabuk almak için dilini kımıldatma. (Resûl-i Ekrem, gelen vahyi unutmamak için, henüz kendisine okunup bitirilmeden onu acele ile tekrarlamaya çalışıyordu. Âyette buna işaret edilmektedir.)

Şüphesiz onu, toplamak (senin kalbine yerleştirmek) ve onu okutmak bize aittir. O halde, biz     onu   okuduğumuz zaman, sen onun okunuşunu takip et. Sonra şüphen olmasın ki, onu açıklamak da bize aittir. Hayır! Doğrusu siz, çarçabuk geçeni (dünya hayatını ve nimetlerini) seviyor, ahireti bırakıyorsunuz. Yüzler vardır ki, o gün ışıl ışıl parıldayacaktır. Rablerine bakacaklardır (O´nu göreceklerdir). Yüzler de vardır ki, o gün buruşacaktır; Kendilerinin, bel kemiklerini kıran bir felâkete uğratılacağını sezeceklerdir. Artık gözünüzü açın! Ne zaman ki can köprücük kemiğine dayanır, «Tedavi edebilecek kimdir?» denir. (Can çekişen) bunun gerçek bir ayrılış olduğunu anlar. Ve bacak bacağa dolaşır. İşte o gün sevk edilecek yer, sadece Rabbinin huzurudur.

 27. âyette, hastanın etrafındakilerin yahut meleklerin, son bir çarenin bulunup bulunmadığını arayışlarına işaret edilmektedir. 29. âyette, can çekişen kimsenin kımıldayamayacak bir hale gelişi, ya da dünyadan ayrılış derdiyle âhirete yöneliş acısının birbiriyle çarpışması anlatılmaktadır.

 İşte o, (Peygamber´in getirdiğini) doğru kabul etmemiş, namaz da kılmamıştı. Aksine yalan saymış ve yüz çevirmişti. Sonra da çalım sata sata yürüyerek kendi ehline (taraftarlarına) gitmişti. Lâyıktır (o azap) sana, lâyık! Evet, lâyıktır sana ( o azap) lâyık! İnsan, kendisinin başıboş bırakılacağını mı sanır! O, (döl yatağına) akıtılan meninin içinden bir nutfe (sperm) değil miydi? Sonra bu, alaka (aşılanmış yumurta) olmuş, derken Allah onu (insan biçiminde) yaratıp şekillendirmişti. Ondan da iki eşi, yani erkek ve dişiyi var etmişti. Peki (bunları yapan) Allah´ın, ölüleri tekrar diriltmeye gücü yetmez mi?” (Kıyâmet Sûresi âyet:1-40)

Kıyamet vakti gelmeden hazırlığımızı yapıp,İmanımızın gereği olarak Salih amellerle Rabbimizin rızasını kazanmaya çalışmalıyız. Dünyanın nimetlerinden meşru,helal ölçüler içerisinde faydalanmalıyız.Ancak dünya sevgisine kapılarak,ibadet ve taâtten uzak durmamalıyız.Ebedi olan âhiret yurduna daima hazırlıklı olmalıyız. Hayatımızın her anını İslâm’a uygun yaşamalıyız.

 Allah (c.c.) cümlemize, emirlerini yapıp,yasaklarından kaçınarak gerçek ve ebedi kurtuluşa ermemizi nasip eylesin.Sıhhat ve âfiyetler dilerim.       

         www.omerlutfiersoz.blogcu.com